Hoi allemaal,

 

Eigenlijk heb ik niet veel nieuws. Okee....even bijkletsen dan Even kijken wat er in dat 3secondengeheugen is blijven hangen, of nu in het lange termijn geheugen zitHet is maar wat raar met dat hoesten van mij. Op dit moment heb ik er weinig tot geen last van. Vraag mij niet waarom of hoezo. Het is zo wisselvallig als het weer. Wel moet ik 10 februari weer voor controle en tevens een ct scan.

 

Van de thuiszorg krijg ik nogal eens goeie tips voor Hans of mij. Ik gebruik bijv. incontinentiemateriaal, maar ben niet echt incontinent. Hooguit zit me dat tussen de oren als ik boodschappen moet doen. Dan is er geen toilet in de buurt en ja hoor....dan moet ik. Of als ik net een plastablet heb ingenomen. Dan moet ik als de sodeju met de trippelstoel naar de w.c. racen, anders is het te laat Omdat ik het niet echt erg heb, stelde N. een proefpakketje voor van een fa. die ze kende. Inmiddels heb ik ze ontvangen. Ze bevallen me beter dan die van de apotheek of drogisterij. Ze zijn zachter en dunner. Je voelt haast niet dat je ze draagt. En N. en I. hadden wat tips voor Hans voor de zenuwpijn aan zijn stomp. Andere medicatie wat hij aan de huisarts kon voorleggen. Wat hij nu heeft van een medicijn is de hoogste dosering, en nog heeft hij elke dag er vreselijke pijn aan. Hij kan het altijd aan de huisarts voorstellen.

 

Van M. van de thuiszorg kreeg ik een tip van een adresje van een aardige vrouw, die overbeharing laserde. Niet dat ik dat op de benen wil doen, maar haartjes in het gezicht. Met onze zorgverzekeraar polis, wordt het aardig vergoed. Niet alles maar na wat rekenwerk leek me dat wel wat.

En verder hebben we eindelijk begin februari de start van gesprekken met de Kern over de thuissituatie.Het is niet meer alle dagen bekken met elkaar, maar soms loopt het weer de spuigaten uit.

 

Omdat er laatst iets was op de televisie over woekerrentes die veel banken hanteren, en ze niet of nauwelijks hun klanten met een hypotheek op de hoogte brengen, besloten we eens onze tussenpersoon te bellen om te vragen of dat bij ons ook het geval was. En die bank waar wij bij zitten met de hypotheek had het hoogste percentage van procenten wat betreft de klanten niet inlichten en er niks aan doen.Maar liefst 90%! Hij komt a.s. dinsdag en gaat eens uitgebreid de polissen doornemen van ons huis, en kijken wat er kan veranderen. We zijn benieuwd. Jullie horen het nog, dus wordt vervolgd. Zou mooi zijn als het goedkoper zou kunnen.

En verder wenst de Anas jullie een fijn weekend en goeie week toe! Volgens de weergeleerden krijgen we nu echt winter. Overdag rond het vriespunt, en in de nacht matige tot strenge vorst. Dus schaatsliefhebbers of hebsters haal de ijzers maar uit het vet


Groetjes Anas

Hoi allemaal,

 

Waarschijnlijk wordt het weer een lang verhaal, maar dan hebben jullie wat te lezen dit weekend

Dinsdag moest ik naar het ziekenhuis voor een tussentijdse controle. Een longfoto om te kijken of het vocht was afgenomen achter de long, en bloedprikken of het calcium of caliumgehalte in het lichaam was gedaald door de andere plastabletten en andere dosering. De arts zou dan donderdag bellen voor de uitslag. Dat deed ze ook. Ze zei dat het vocht was afgenomen, en het calcium of caliumgehalte inderdaad was gedaald. Er zat nog wel wat vocht achter de long. Maar hoe voelt u zich?, vroeg ze. Ik zei: ik ben erg benauwd en ben bekaf van al het gehoest. Ik neem de pufjes en soms een slijm oplosser en in de nacht eet ik me klem in de dropjes en stophoest. Ik word bekaf wakker van het hoesten. Het is niet zo erg als toen ik 3,5 liter vocht achter de long had, en werd opgenomen, maar toch.... En mijn gevoel zegt me dat er wat anders aan de hand is. Zij is erg alert op wat ik zeg en hoe ik me voel. Ze zei: ik stel een scan voor. Ik zei: daar zat ik ook aan te denken. Ze vroeg: en wanneer is uw afspraak met de cardioloog? Ik zei: precies weet ik het niet, maar ergens begin maart. Moet ik op de afsprakenkaarten kijken? Nee hoeft niet zei ze. Ze kan het in de computer opzoeken, want alle artsen die mij behandelen geven de gegevens door aan de andere behandelende collega.Het kan ook nog van het hart wegkomen.

 

Ze overlegde met mij. Ze zei: ik stel eerst een scan voor, en we wachten de uitslag van het hartfilmpje en de echo af. Als er niks afwijkends is gevonden, dan stel ik toch een opname voor om het vocht te verwijderen. Daar was ik het mee eens. Ze zei: en als het hoesten en de benauwdheid nog erger wordt, dan belt u mij, dan gaan we er spoed achter zetten. Daar was ik het helemaal mee eens. Ook moest ik met die plastabletten stoppen en mijn oude weer innemen. Dat is er eentje per dag.

 

Een douchebeurt en wasbeurten: de eerste keren.

Tja....voor alles is een eerste keer in een mensenleven

En weer had ik mazzel. G. die me kwam douchen had me al in m'n nakie gezien, dus was ik er niet zenuwachtig voor. Voor het wassen en aankleden had ik een indicatie categorie 3 gekregen. G. zei: dat lijkt me ruim voldoende. Ook voor tussendoor alleen wassen en aankleden bij de wastafel, en 2x per week douchen. Dat is wat ik deed en dat doen ze net zo. Toen ik op de douchestoel zat vroeg ik: mag ik zeggen hoe ik het altijd deed? Ja natuurlijk, zei ze Nadat ik het verteld had, zei ik: als dat teveel tijd kost, wil ik best wel doen zoals jullie het willen hoor. Ze zei: we gaan eerst doen zoals u het gewend was. Kijk dat stelt ook al weer gerust. Nou we zaten ruim binnen de tijd en ze had de douche ook nog uitgedroogd en Hans op bed gelegd!Wel had ik nog de neiging om zelf spullen te pakken en het zelf te doen, maar dat was logisch zei ze, als ik dat jarenlang zelf had gedaan.

Donderdag had ik weer G. Dit keer om me te wassen en aan te kleden bij de wastafel. Ik vertelde hoe ik dat deed na de douchebeurt. 1 Dag later alleen van boven wassen, en 2 dagen later helemaal. Ik heb een washand voor boven en eentje voor beneden, en dat is met de handdoeken ook zo. Weer deed ze het zoals ik het gewend was. Dat geeft ook rust en een vertrouwd gevoel. Vrijdag had ik I. Dus degene die ik het had verteld. Was ik ook niet zenuwachtig voor. Weer voor de wastafel en vertellen hoe ik het gewend was. Ze deed hoe ik het gewend was, en weer voelde het vertrouwd en was ik rustig. En ik verheug me megagiga op het voorjaar en de zomer! Ze gaan me helpen met ontharen. Kan ik eindelijk na jaren eens een rok aan en met de benen in de zon! Jemig wat ben ik blij zeg dat ik heb doorgepakt!

De Anas wenst jullie een heel fijn weekend en een goeie week toe! De temperaturen gaan omhoog. Dat betekend in deze tijd van het jaar wisselvallig weer. Zon en regen dus.

 

 

Groetjes Anas

Nog wat vergeten:

 

G. vroeg na het douchen hoe het was bevallen. Verbaast zei ik: wat een luxe zeg. En na een paar dagen kan ik al merken dat ik meer energie over hou!

Hoi allemaal,

 

En ook hier durf ik het nu te vertellen. Laat ik eerst vertellen dat Hans met de zorg nu een fijn team van dames heeft die hem verzorgen. Ik mag ze allemaal! Niet telkens andere, maar een stel die vast komt voor hem, en nu ook voor mij.Ze nemen de tijd voor je en je wordt niet als een nummer behandelt maar als mens. Menselijk en betrokken zijn ze. Ze tonen ook respect en bellen en vragen altijd of ze iets eerder of later mogen komen. Dat vinden we prima, maar als je maar eerst belt, zodat we er rekening mee kunnen houden. Dit ter inleiding. Namen kort ik af met 1 letter van de voornaam, om de privacy.

 

Op een dag hoorde N. mij op de douche bezig. Ik was me aan het wassen en aan het aankleden. Dat is 1 grote kreun en steunpartij. Wordt denk ik een lang verhaal, maar ook hier wil ik het kwijt. Elke stap is er eentje. Ze zei: Mw. W ik hoor dat het u veel moeite kost het wassen en aankleden, maar wilt u er eens over denken of wij u met wassen en aankleden mogen helpen? Ik werd pissig en zei kortaf: als ik zelf m'n reet niet meer kan afvegen en me niet meer kan wassen en aankleden, dan draai mij de kraan maar af! Dan wil ik niet meer! Ze schrok. Hans had me dat ook al vaker voorgesteld en dan zei ik: zit niet te zeiken man! Er zijn zat andere dingen die me moeite kosten. N. zei zachtjes en voorzichtig: wilt u er toch niet eens over nadenken? NEE!!, schreeuwde ik. Nou heeft Hans me uiteraard vaak naakt gezien en hij vind het geen probleem en ik ook niet als hij dat ziet. Geduld....ik vertel het zo....

Toch zat ik er dagen over te denken. Nee....ik durf niet....ik durf het niet eens te vertellen. Ik wou zelf 1 van de dames kiezen die ik het wou vertellen. Ik wist zelf donders goed dat het wassen en aankleden me al maanden moeite koste. De douche noemde ik de martelkamer. Ik vervloekte dat kreng, maar feit was dat het gewoon aan mij lag en niet aan de douche. Maar blijven vluchten en blijven uitstellen. Ik durfde niet.

 

Op een avond kwam I. hier. Nu of nooit dacht ik. Ik zei: ik wil je wat vertellen maar wil eerst wat vragen. Nou vraag maar, zei ze. Misschien beledig ik jullie nu wel, maar praten jullie wel eens over de klanten onderling? Ja maar dan in het kader van de zorg. Ja maar....zeggen jullie onder elkaar wel eens bijv.: o moet je eens horen zeg, wat ik nou toch gezien heb bij die man of vrouw! Nee nooit, zei I. Dat mogen we niet eens, daar hebben we zwijgplicht over. Okee dan moet het hoge woord er nu maar uit, zei ik.

 

Ik begon te huilen van de zenuwen en als ik er aan terug denk, zit ik nu weer met tranen in de ogen. Ik heb moeite met wassen en aankleden, maar ik wil niet dat iemand dat bij me doet, want ik ben net Harry de harige aap. Ik heb last van overbeharing en schaam me voor m'n uiterlijk. Niet voor Hans hoor, die doet er niet moeilijk over. Ik heb al jarenlang geen ladyshaver grebruikt, want ik kan het niet meer. Het was net een schapenscheerdersfeest zei ik zenuwachtig lachend, want ik was er een uur mee bezig. Ze lachte niet en zei: ik vind het heel dapper van je dat je het verteld hebt. En ik ook zei Hans. Hartstikke goed van je. Ik snap dat dit een erg moeilijke stap was. De hele tijd dat ik aan het praten en huilen was, trooste I. me en streek met een hand over m'n rug. Zelf had ze ook de tranen in de ogen.

 

Maar de volgende stap kwam al meteen. I. vroeg: wil je zorg van ons? Natuurlijk moest ze me meteen voor het blok zetten. Innerlijk schreeuwde ik NEE! Maar ik zei timide: ja dat moet dan maar. Het is JOUW keuze zei I. Zal ik je opgeven voor zorg? Ja doe maar zei ik tam. Maandag komt de kapster en dinsdag moet ik naar het ziekenhuis, maar laat het maar woensdag in gaan. Moet ik er bij vertellen dat ze zelfs rekening houden met het feit dat ik geen ochtendmens ben en me 's middags wassen en aankleden. Nouja dat doe ik zelf ook. Ook douchen ze me 2x per week. Dat deed ik zelf ook en de andere dagen aan de wastafel. Ze zei: zal ik het in de map zetten dat je er moeite mee hebt, en waarom? Ja graag zelfs, zei ik want ik wil niet telkens weer dat verhaal van waarom moeten vertellen.

 

En het werd zondagmiddag. Toeval bestaat niet, als je het volgende leest. G. kwam Hans verzorgen en zei: wat goed van u dat u het verteld hebt en het gaat doen! Ik kon er nu makkelijker al over praten en ze zei: ik heb het zelf ook hoor. Ik kan het bijhouden maar ik snap heel goed dat het u met de MS niet meer lukt. Een lotgenote!, dacht ik blij. Ze zei Mw.W er zijn heel veel vrouwen die dat hebben hoor. Toen ik voor m'n zwangerschap een tijdje in het ziekenhuis moest liggen en het harige gedoe niet had bijgehouden, schaamde ik me ook dood toen ze me kwamen wassen en een catheder in deden. En meer dames van de thuiszorg hadden al verteld dat ze in het ziekenhuis hadden gelegen en het vreselijk hadden gevonden dat ze gewassen werden. En ze doen dat werk nota bene zelf!, dacht ik.

de verhalen en het feit dat zij het ook had maakte het al gemakkelijker voor mij.

 

En het werd zondagavond. De laatste keer dat ik zelf alleen douche, zei ik tegen Hans. Weer een hoofdstuk afsluiten, dacht ik nu rustig. Ik ging douchen. De bel....Hans nam de intercom op. Het was G. weer. Ze was wat vroeger en ik was net onder de douche weg, en zat in m'n nakie op de trippelstoel. De kogel door de kerk jagen en wel NU, zei ik in mezelf. Ik riep mijn harige lotgenote....sorry....grinnik Ja mijn humor hielp me weer eens. Ik riep G. en zei: aan jou de eer me mij als eerste in m'n nakie te zien! Ze kwam binnen en ik gooide de armen in de lucht en riep: tadaaaaaaaaaaa....dit ben ik dan! Ik stond op en draaide me een paar keer om. Nee ze lachte niet, maar zei: nou dat valt toch wel mee dat haar? Ik zei: dat vind jij, maar ikke niet. Ze zei ik heb wel eens vrouwen gezien die het ook op de buik en rug hadden, en dat heb jij niet. Ik dacht minstens een wasbeer aan te treffen, zei ze en ik schoot vreselijk in de lach en ze lachte met me mee. Ik zei: nou ik vind dit haar zat hoor. Het zit bij mij op de benen en in de liezen en onder m'n oksels. Weten jullie dat ook weer....grinnik En weer was ik een stap verder. Het wordt steeds makkelijker zei ik, maar ik zal het pas niet meer erg vinden als jullie me allemaal een keer in m'n nakie hebben gezien. Dan denk is pas: dat was dat. Dat begreep ze wel.

 

En mij was al een steen van het hart gevallen, alleen al door het te vertellen. Er zijn nog stappen te gaan, maar zo zwaar als de eerste stap is het al lang niet meer.

 

 

Groetjes Anas

.

Hoi allemaal,

 

Met oud en nieuw waren we thuis en oudejaarsavond vierden we met wat hapjes en een drankje. Toen het 24.00 uur was wensten we elkaar geen gelukkig nieuwjaar maar spraken we de hoop uit op eens betere tijden qua gezondheid en geld. 2011 was een vreselijk jaar. Hans moest huilen en zei: ik hoop dit nooit meer mee te maken. Ik wist waar hij het over had en probeerde hem te troosten. Ik zei ook: een nieuw jaar is begonnen, maar ik zal niet zeggen: vergeet alles nou maar. Geef het de tijd om te verwerken lieverd. Ik heb dat ook nodig. Je kunt niet zomaar zeggen: ach dat was vorig jaar. Je zit in een verwerkingsproces.

 

1 Januari kwamen Ben en zijn vriend in de avond even langs. Dat vonden we echt fijn en we hadden een gezellige avond en hebben genoten. En of het zo moest zijn hadden we meteen in het begin van het nieuwe jaar weer tegenslag met geld, en dan moesten we onze Monster ook nog laten inslapen. Gaat alle ellende dit jaar nou weer door? Het jaar is nog maar een paar dagen oud, en gaat alle ellende weer door? Is ons dan werkelijk niks gegund? Wat hebben wij in een vorig leven uitgespookt dat we zo moeten boeten in dit leven? Soms kan ik niet meer; echt niet meer. Het is om moedeloos van te worden. Steeds vaker zit ik vermoeid langs het pad van mijn leven om even te rusten.

 

De afgelopen dagen hebben we een kaars voor Monster gebrand. Regelmatig sprak ik met hem in m'n hoofd. Ik had spijt dat ik zo vaak met hem had gescholden over het grit van de kattebak in de kamer en de kattebak die ik moest schoonmaken. Ik zei: jij kon er niks aan doen lieverd, je ging gewoon netjes op de bak. Het was mijn eigen onmacht dat ik je niet goed kon verzorgen en die rommel moest opruimen, en dat het me zoveel moeite koste. Het spijt me echt. Ook had ik gesprekken met hem over de leuke dingen die we deelden. Ik zei eens tegen Hans: ik hoop dat hij me vergeven heeft. Hans zei toen: ik weet het wel zeker, want waarom zou hij anders de 1 na laatste nacht de hele nacht tegen je aan gekropen zijn in bed? Tja....daar zit wat in.

 

Ook hoopte ik dat hij niet aardgebonden zou blijven omdat we hem zo vreselijk misten. Ga maar na het licht lieverd....je hebt een plaatsje in ons hart en we vergeten je niet. Zoals dat bij mensen soms kan gaan waarbij de ziel om welke reden dan ook aardgebonden kan blijven, zo kan dat volgens mij met een dier dat bij mensen heeft gewoond ook. Ik spreek nooit over een hemel of een hel, maar over een dimensie waar onze zielen heen gaan, en ook die van dieren. Van alles wat leeft eigenlijk. Sorry als ik iemand kwets ( wat niet mijn bedoeling is ), maar een hemel of een hel scheppen mensen zelf op aarde helaas. Of voor een ander mens, of voor zichzelf, of voor de natuur en alles wat leeft op aarde. En als er een hemel is, dan heeft Monster daar zeker een plaatsje verdient! Hij deed geen kwaad en had een zacht karakter, en echt lastig was hij niet.
Een beetje een zeur om zijn vlees in de bak en kattesnoepjes en kroelie doen, terwijl het nog niet de tijd er voor was. Ach hij wou dat allemaal de hele dag door wel.

 

En dan donderdag. Ik was me erg bewust dat het een week geleden was, dat we Monster in lieten slapen. Ben was er toen bij en Ben was er deze donderdag ook. Ik moest er even uit. Ik ging wat boodschappen doen. Ik moest even op andere gedachten komen. Ik kwam thuis en Ben had de post en krant uit de bus gehaald. Hans zei: een kaart van Monster. Ja het was een kaart van Majesta. Het dierencrematorium. Dat zat in Lelystad maar zit nu in Swifterbant. Nee het werd niet samen met de rekening gestuurd hoor. Alleen eerst het kaartje. Een gedichtje met daar naast een plek voor een foto. In de binnenkant stond: in memoriam. Daarnaast: de crematie van Monster heeft plaatsgevonden op 9 januari 2012. Het gedichtje wil ik graag met jullie delen. Ik zit al weer te brullen nu

Zeg me dat je nooit weg zult gaan.

Dat kan ik je niet beloven.

Maar als je aan me denkt,

zul je me zien,

heel even in de verte.

En Ben,Hans en ik waren weer even in tranen.Het is geen toeval dat die kaart uitgerekend op donderdag kwam, en Ben het ook kon lezen. Ben en Monster waren dikke vrienden. Toen moest ik J. nog bellen, want Ben, Hans en ik waren nodig aan een knipbeurt toe, en ik ook aan een nieuw kleurtje. Ook haar wou ik vertellen van Monster, want ze was gek met dat dier en heeft zelf 4 katten, en haar zoon heeft ons toen attent gemaakt op Monster die bij de bemiddelingsdieren op de site van het asiel stond, waar haar zoon toen als vrijwilliger werkte. En weer kon ik het verhaal niet vertellen zonder te huilen aan de foon. J. zei: jakkie ik ben er naar van meis, en ik moet er niet aan denken. Nee daar wil je ook niet aan denken, maar je weet dat die dag komt als je een huidier hebt, en je hoopt dat ie vanzelf dood gaat. Helaas is dat niet altijd zo

 

. Ik kon niet slapen en wou dit even van me af schrijven. Het is weer een lang verhaal geworden. Anas wenst jullie een fijn weekend en een goeie week toe! Het schijnt kouder te worden maar wel zonniger. Is altijd nog beter dan dat grijze en natte en stormachtige weer, vind ik.

 

 

Groetjes Anas

 

Hoi allemaal,

 

Huilend ga ik dit schrijven. Ik moet het van me afschrijven. Vorige week donderdag kwam Monster thuis. Hij kwam toen van het infuus af, en de dierenarts zei toen dat hij met medicijnen en dieetvoer er misschien weer bovenop kwam, maar hij ook kon instorten en hij dan niks meer kon doen.De eerste dagen gingen goed. Hij at en dronk goed. Vanaf afgelopen maandag ging het minder. Hij at nauwelijks en dronk nog wel. Ben kwam elke dag hem een tabletje geven. Gisteren hakten we de knoop door. Ik was vanacht al bang dat hij de ochtend niet zou halen, maar het was een knokkertje hoor! Hij wou in een hoekje op de douche liggen. Ik legde een badhanddoek daar neer en zijn waterbak zette ik dicht bij hem. Als een dier zich wil verstoppen, dan voelt het zelf aan dat het gaat sterven. Hij wankelde op de poten en keek wezenloos. Dit kon zo niet langer. We hadden intens medelijden met hem en konden hem niet langer zien lijden. We besloten dat wanneer hij de nacht zou overleven, we hem een spuitje zouden laten geven.

 

Vanmiddag kwam de dierenarts aan huis. Ook hij zei dat hij er niks meer aan kon doen. Ik vroeg nog of het kon met een vitaminespuit en valium om hem weer aan het eten te krijgen. Nee dat is uitstel van executie zei hij. Inslapen is de beste keuze die u kunt maken. Hans lag op bed in de kamer. Hij moet tegenwoordig in de middag 2 uur in bed liggen om zijn stuit te ontlasten. We wilden Monster niet alleen in de douche laten inslapen. Hans nam hem op schoot en de dokter gaf het spuitje. Het was snel voorbij. Hans zei later dat Monster hem nog 1x doordringend had aangekeken en toen de ogen dicht deed van: zo is het goed. Een dier voelt dat echt wel aan.

 

De dokter deed hem in de badhanddoek in zijn reismand en gaf ons een hand en wenste ons sterkte. Ben en Hans en ik zaten te brullen. Hij was graatmager geworden in korte tijd. De nieren hadden het begeven. Ja we weten dat dit het beste voor Monster was. Sinds gisteren dronk hij ook niet meer. Met moeite ging hij nog op de bak gisteren. Ja het was de goede keuze, maar dat neemt niet weg dat we intens verdrietig zijn en hem zullen missen. En tuurlijk neem ik me zelf kwalijk dat ik soms op hem mopperde. Ik hoop dat hij me dat niet meer kwalijk neemt, en ook niet dat we hem hebben laten inslapen.

 

Dag lieve Monster....je hebt geen pijn meer en ga maar spelen met de katjes en hondjes in de katten en hondenhemel. We zullen je missen.

Anas

Hoi allemaal,

Hoi allemaal,

 

Voor dat ik een proces aan de kont krijg van een bekend dierenvoeder dat ik zo ga noemen....IK zeg dat niet, maar de dierenarts zei dat tegen Ben. Of het waar is, weet ik niet. Het kan ook een verkooppraatje zijn voor een duurder merk voer voor hond of kat. Maar ja....je wilt het beste voor je dier. De dierenarts vroeg wat wij Monster voerden. Ben zei: Whiskasbrokjes en dan senior voer en Whiskas zakjes vlees, omdat hij een lekkerbek is met vlees. En wat zei de dierenarts nogal ontaktisch? Als je een hond of kat kapot wilt maken, moet je vooral Whiskas voeren. Ik schrok me kapot toen Ben dat vertelde. Het blijkt veel fosfaten of fosfor te hebben en veel zouten, en dat tast de nieren aan. Mzzz....het was fosfaten volgens mij; weet ik niet zeker meer. Monster krijgt nu een speciaal nierdieet van Royal Canin in zakjes met vleesvorm, omdat hij dat lekkerder vind dan brokjes. De dierenarts zei: hij moet eerst aansterken en later kun je alsnog brokjes proberen. Ik dacht ik zeg het jullie maar even voor de zekerheid.

 

 

Groetjes Anas

Nog even dit:

Wezen googlen op fosfaten. Het tast inderdaad de nieren aan. Er is wel een norm van hoeveel er in voedsel mag zitten.

Hoi allemaal,

 

Hoera? Nou nee dus. Gisteren belde de dierenarts dat Monster goed at en dronk, maar hij maakte zich zorgen om de hoge waarde van de nieren. Normaal is 120 en Monster had 700. Hij wou hem nog een paar dagen houden, en kijken hoe het ging als hij van het infuus af was. Of hij dan niet in storte. Hij zou vandaag terug bellen. Het was al 16.00 uur en hij had niet gebeld. Hans belde zelf. Hij kreeg de telefoniste of assistente. Die informeerde bij de dokter en zei dat Monster nog goed at en dronk, en we hem op mochten halen. Dat vond ik raar. Ben ging naar de dokter en beloofde dat hij van daar ons zou bellen.

 

De dokter moest hem nog van het infuus af halen. Ben zei tegen die assistente dat hij de dokter zelf wilde spreken, omdat hij van ons had gehoord dat hij eerst wou wachten hoe Monster zonder infuus zou reageren. De dokter zei weer dat Monster goed at en dronk en dat hij op dat moment niks verder kon doen, en Monster wel naar huis kon en wij konden kijken hoe hij zou reageren. Ben kreeg tabletjes en speciaal voer mee voor de nieren mee. Tevens zei de arts dat we niet raar moesten kijken als hij zich ging verstoppen of op de plek ging liggen waar hij het laatst had gelegen. Wij vonden het alledrie niet jofel dat Monster ineens maar naar huis mocht. Dat klopte. Monster ging op de computerkamer liggen en daarna onder de douchestoel op de badkamer. Ook had Ben verteld dat het voor ons moeilijk was om te komen, als het weer mis ging, en de dokter vond het geen probleem om bij ons aan huis te komen. We mochten hem altijd bellen.

 

Op dit moment kan ik hem af en toe iets aanhalen en geeft hij kopjes, maar vlucht dan weer. Ik weet zeker dat hij nu even een trauma heeft van die dagen. Zijn beide voorpoten zijn kaal en ook op de borst. Zal wel van het infuus komen en de onderzoeken. Hans en ik hadden afgesproken dat we niet zouden door dokteren, maar het wel even met medicatie en een dieet voor de nieren zouden proberen. Monster mauwt heel klagelijk en ik zie angst in zijn ogen. We laten hem z'n gang gaan en dwingen niet om bij ons te komen. Af en toe ga ik naar hem toe en praat met hem. Als hij bij me komt haal ik hem aan, en als ie het genoeg vind en vlucht dan laat ik hem z'n gang gaan. Ik heb intens medelijden met hem en verdriet om wat hij allemaal heeft moeten doormaken. Ik hou jullie op de hoogte.

 

 

Anas

 

Hoi allemaal,

 

Hij was al een tijdje wat mauwerig, maar hij at en dronk goed. Begin december was Ben nog voor de jaarlijkse inenting bij de dierenarts geweest. De dokter zei toen dat ie verder gezond was, maar wel last van stress had. Ja dat klopte wel met gedoe tussen Hans en mij nog af en toe, en 2x per dag die tut hola's van de thuiszorg over de vloer. We bleven lief tegen hem doen en veel aandacht geven, en probeerden stress te vermijden.

Roos kreeg het rond de paasdagen te pakken en Monster met de kerstdagen. Dan zit je met weekend of zondagsdiensten.   De dierenarts zit hier dichtbij, maar als hij geen dienst heeft zie ik me geen kilometers met de reismand op de treeplank van de scoot rijden. Eerst at hij zijn kattensnoepjes en zo niet meer. Een dag daarna de brokken nauwelijks en dronk hij weinig water. 2e kerstdag kroop hij weg onder het zeil van de bbq op het balkon, en op de douche en onder de tafel op de computerkamer. Ook lag hij op Hans zijn borst in het bed in de kamer. Mag allemaal niet, maar we lieten hem z'n gang gaan. We voelden ons verdrietig en vooral machteloos. Je wilt dat dier helpen maar door die kl*te kerstdagen kan het niet. Gisteren at en dronk hij niks meer. Zelfs alleen vlees in z'n bak niet, wat hij normaal heerlijk vind. Als een dier wegkruipt zoekt hij een plek om te sterven. Doodsangsten stond ik die dagen uit, en wat duurden die dagen lang!

 

Ik belde Ben gisteravond en die kwam vanmiddag. Alledrie waren we bang voor het ergste. De finalespuit.   Halverwege de middag was het spreekuur pas, en we konden niet eerder komen, omdat er geen dierenarts was. Hasselt hoort ook bij die praktijk en ze behandelen ook vee. Ik had de halve nacht bij Monster gezeten en gepraat. Ik dacht dat hij veel pijn had, en dat deed me vreselijk zeer. Hij mauwde naar ons en keek met een blik van: help me dan toch! Tjeemig wat deed dat zeer. En dan uren wachten voor je naar dat spreekuur kunt. De tijd ging tergend langzaam.

De dierenarts constateerde tandsteen en bloedend tandvlees. Dat moest verwijderd worden. Dan had hij nog 2 scenario's, maar a la minute wist hij het nog niet. Er waren meerdere onderzoeken nodig. Het kon de nieren zijn of een snelwerkende schildklier. Ook had Monster verstopte darmen. En tevens was hij uitgedroogd en moest aan het infuus. Het is dus heel wat. Ik vond dat de dokter meer dingen vond duiden op de nieren dan de schildklier. Hij zei eerlijk wat hij allemaal ging doen, maar dat als het niet meteen aansloeg, hij niet zou doordokteren maar hem uit zijn lijden zou verlossen. Voor de zekerheid moesten we vanmiddag al maar afscheid nemen. Dat hadden Hans en ik gisteren al gedaan, want we zijn onze hond Dascha en onze kat Roos door nierproblemen verloren. Dat krijgen ze vaak op oudere leeftijd, en dan zeg maar dag met je handje. Ik heb er dan ook weinig hoop op eerlijk gezegd. Ben had vanmiddag bij ons thuis al afscheid van hem genomen. We zien het alledrie somber in.Ik vroeg de dokter of Monster erge pijn had. Hij zei: nee dat niet, hooguit voelt hij zich ongemakkelijk. Ik geloof dat niet want ik voelde Monster z'n pijn. Monster blijft een paar dagen bij de dierenarts voor meer onderzoeken en behandeling. Donderdag horen we meer.

 

 

Anas